میدان بی‌صدا اما زنده؛ نقش همدلی و رسانه در درمان آسیب‌های اجتماعی

به گزارش دنیای اسرار ، خبرنگار علیرضاهژبری-اصفهان:روایت میدان مقابله با آسیب‌های اجتماعی؛ از درد تا درمان جامعه ایرانی آسیب‌های اجتماعی زخم‌های خاموش زندگی ما هستند؛ زخم‌هایی که در هیاهوی روزمرگی، گاه از نگاه‌ها پنهان می‌مانند اما عمق‌شان را در رفتار، گفتار و اندیشه مردم می‌توان دید.

اعتیاد، فقر، طلاق، بیکاری، حاشیه‌نشینی، خشونت خانوادگی و تنهایی جوان امروز، همه نشانه‌هایی از این زخم‌اند. مقابله با آسیب‌های اجتماعی صرفاً کار سازمان‌ها و نهادها نیست، بلکه وظیفه همه ماست؛ زیرا جامعه را زمانی می‌توان درمان کرد که مردم خودش بخواهند بهبود یابند.

جامعه ایرانی در طول سال‌ها بارها با بحران‌های بزرگ روبه‌رو شده و همیشه نیروی انسانی آن، یعنی مردم، ذهن‌های آگاه و وجدان‌های مسئول، بزرگ‌ترین قدرت درمان‌گر بوده‌اند. در کوچه‌های اصفهان یا شهرهای دیگر، گروه‌های مردمی با حرکت‌های کوچک، پویش‌های فرهنگی و حمایت از خانواده‌های آسیب‌دیده، امید را زنده کرده‌اند.

این فعالیت‌ها اگرچه بی‌صدا هستند اما ریشه در همبستگی و مسئولیت اجتماعی دارند. آسیب‌های اجتماعی فقط در آمار و گزارش خلاصه نمی‌شوند؛ هر عدد، داستان یک زندگی فروپاشیده است، یک امیدوار که به حاشیه رفته یا کودکی که حس امنیت را از دست داده.

اصحاب رسانه نقش بی‌بدیلی در این میدان دارند؛ آنان صدای خاموش جامعه‌اند و روایتگر دردهایی که اگر گفته نشوند، درمانی هم نخواهند یافت. خبرنگار اجتماعی باید میان آمار و وجدان، خط ظریفی را نگه دارد؛ با قلمی صادق، حقیقت را بنویسد نه برای جنجال بلکه برای اصلاح. رسانه اگر درد را درست روایت کند، جامعه قدمی به سمت درمان برمی‌دارد.

در اصفهان، گزارش‌هایی از حاشیه‌نشینی، اعتیاد و فقر فرهنگی موجب تشکیل کارگروه‌های رسیدگی و کمک مردمی شده‌اند، این یعنی کلمه، می‌تواند زندگی بسازد. مقابله با آسیب‌های اجتماعی یعنی بازگرداندن انسان‌ها به دایره کرامتشان؛ یعنی باور به این‌که هیچ کس نباید تنها باشد. همدلی میان مردم، نهادهای فرهنگی، مسجدها، شوراهای محلی و خبرنگاران، همان شبکه‌ی نوری است که تاریکی را کنار می‌زند.

چالش اصلی مقابله با آسیب‌های اجتماعی در بی‌اعتمادی عمومی است؛ وقتی جامعه باور نکند که تغییر ممکن است، هیچ سیاستی عمل نمی‌کند. برای بازسازی اعتماد باید چهره انسانی مسائل را دید، نه فقط مدیریتی آن را. این میدان، میدان قضاوت نیست بلکه میدان بازگرداندن امید است.

مقابله با آسیب‌های اجتماعی، مقابله با فراموشی انسان است؛ هر قدم در مسیرش، قدمی برای ساختن نسلی سالم‌تر و آینده‌ای روشن‌تر است. تا وقتی وجدان‌های بیدار می‌نویسند و مردم به هم دست یاری می‌دهند، هیچ جامعه‌ای شکست نمی‌خورد، حتی اگر زخم‌دار باشد.

درمان جامعه از دل خود مردم آغاز می‌شود، از شنیدن صدای درون کوچه‌ها، از روایت‌های صادق خبرنگاران و از تلاش شبانه‌روزی کسانی که می‌خواهند ایران را به رنگ مهربانی بازگردانند.