پرده آخر سی‌وهشتمین ایستگاه؛ جشنواره‌ای که به آینده سینمای کودک «بله» گفت

پرده آخر سی‌وهشتمین ایستگاه؛ جشنواره‌ای که به آینده سینمای کودک «بله» گفت

سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، پس از روزهایی پرشور در اصفهان، به ایستگاه پایانی رسید؛ رویدادی که به اذعان دبیر آن، تنها یک گردهمایی برای اکران فیلم نبود، بلکه تلاشی جسورانه برای بازتعریف استانداردهای سینمای کودک در ایران و ترسیم نقشه راهی برای آینده بود.

به گزارش دنیای اسرار ،حامد جعفری، در شب اختتامیه، با نگاهی به کارنامه‌ای که در شرایطی سخت رقم خورد، از آغاز مسیری سخن گفت که می‌تواند سیمای سینمای کودک را دگرگون کند.

از «بحران» تا «اعتماد»؛ رکوردهایی که شکسته شد
دبیر سی‌وهشتمین جشنواره در آیین اختتامیه، با قدردانی از اهالی فرهنگ و هنر، به صراحت از دشواری‌های مسیر سخن گفت. او معتقد است که مدیریت جشنواره می‌توانست با دست‌اندازهای امسال، به کاهش برنامه‌ها تن دهد، اما استراتژی تیم اجرایی «ایستادگی بر استانداردها» بود.

جعفری با ارائه آماری قابل تأمل، از افزایش چشمگیر مشارکت فیلم‌سازان خبر داد؛ حضور ۷۷۱ اثر در بخش ملی و جهش دو برابری فیلم‌های بلند، نه فقط یک آمار عددی، که نشانگر «اعتماد» دوباره سینماگران به این برند قدیمی است. پیامی که دبیر جشنواره بر آن تأکید داشت، روشن بود: افزایش کمیت، مسئولیت برگزارکنندگان را برای داوری دقیق‌تر و انتخاب‌های سخت‌گیرانه‌تر، دوچندان کرده است.

هوش مصنوعی و مستند؛ مهمانان تازه در ساختار رقابتی
یکی از نقاط عطف این دوره، نگاه رو به جلو به پدیده‌های نوظهور سینمایی بود. برای نخستین بار، مستندهای کوتاه و آثار متولدشده در فضای هوش مصنوعی، جایگاه مستقلی در ساختار جشنواره پیدا کردند. جعفری در این باره گفت: «وظیفه ماست که برای ابزارهای جدید تولید تصویر، قواعد بازی تعریف کنیم.»

او با تفکیک دقیق مخاطب، یادآور شد که «کودک و نوجوان» یک طیف واحد نیستند و جشنواره با این نگاه، جوایز تخصصی فنی را نیز تقویت کرد تا سهم گروه‌های مختلف در خلق یک اثر هنری، بیش از پیش دیده شود.

تمرکزگرایی؛ پایانِ دوران پراکندگی
یکی از تغییرات ملموس سی‌وهشتمین دوره، پایان دادن به پراکندگی‌های همیشگی بود. جعفری از «تمرکز در یک مجموعه» به عنوان یک دستاورد یاد کرد؛ جایی که نشست‌ها، کارگاه‌ها و اکران‌ها در یک اتمسفر واحد گرد هم آمدند تا جشنواره از یک نمایشِ صرف، به یک رویداد آموزشی و تعاملی تبدیل شود.

اما شاید قلب تپنده این مشارکت، حضور بیش از ۱۶۰۰ کودک و نوجوان داور بود. دبیر جشنواره تأکید کرد: «صدای آن‌ها نباید فقط در سالن‌های سینما شنیده شود؛ آن‌ها باید بخشی از فرایند تصمیم‌گیری جشنواره باشند.»

ادای دین به «میناب» و پرورش استعدادها
در این دوره، جشنواره تنها به ویترین سینمای امروز قناعت نکرد. جایزه ویژه «میناب» و مسابقه فیلمنامه‌نویسی «مدرسه‌ای که می‌رفتم» که یادآور کودکان شهید مدرسه شجره طیبه بود، نشان داد که جشنواره، تعهدی عمیق به روایتگری و حافظه تاریخی دارد.

همچنین با برگزاری نهمین المپیاد فیلمسازی با حضور نوجوانان ۲۲ استان، جشنواره عملاً نشان داد که به دنبال «کشف استعدادهای فردا» است. جعفری در این بخش تأکید کرد: «جشنواره نباید هر سال از نقطه صفر شروع شود.» او خبر از آغاز ماراتنی برای تشکیل «دبیرخانه دائمی در اصفهان» داد؛ پروژه‌ای که شاید هنوز کامل نشده، اما زیرساخت‌های پایداری برای آینده جشنواره در اصفهان بنا کرده است.

کلام آخر؛ شروعی برای سی‌ونهمین دوره
جعفری در جمع‌بندی نهایی خود، بدون ادعایِ حلِ تمامِ گره‌های سینمای کودک، تصریح کرد که تغییراتِ ساختاری و آینده‌نگرانه آغاز شده است. او با پیامی گرم خطاب به مخاطبان اصلی‌اش گفت: «خوشحالم که جشنواره باعث خوشحالی‌تان می‌شود.»

سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان اگرچه با خاموش شدن پروژکتورهای اختتامیه به پایان رسید، اما زمزمه‌های کار برای دوره سی‌ونهم، از همین حالا در راهروهای دبیرخانه شنیده می‌شود. اصفهان، امیدوارانه به آینده این رویدادِ استراتژیک چشم دوخته است.

خبرنگار:علیرضاهژبری